Το Φως για τον Θ. Νικολαΐδη: Το τέλος της παραδοσιακής δημοσιογραφίας

 

Το Φως για τον Θ. Νικολαΐδη: Το τέλος της παραδοσιακής δημοσιογραφίας

Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τον θάνατο του Θόδωρου Νικολαΐδη και το Φως τον Σπορ τού αφιερώνει λίγες, αλλά τρυφερές και με αγάπη για τον άνθρωπό του, λέξεις. Το κείμενο αναφέρεται όχι τόσο στη δημοσιογραφική πλευρά τού σπουδαίου αθλητικού συντάκτη και επιτυχημένου εκδότη-διευθυντή, αλλά, κυρίως, στην ανθρώπινη. Μια πλευρά που την ήξεραν, βέβαια, πολλοί, αλλά όχι τόσο στην καθημερινότητά της όσο η οικογένειά του. Και γι’ αυτό, στο σημερινό κείμενο μνήμης σημειώνεται κάτι πολύ απλό: «από όσα τον χαρακτήριζαν και τον κρατούν ζωντανό στη μνήμη μας ξεχωρίζουμε τον μελωδικό ήχο της φωνής του, όταν τραγουδούσε μόνος του». Από τις αναφορές τού κειμένου, για τη μη δημοσιογραφική πλευρά του, ξεχωρίζει ακόμα ότι «ο Θόδωρος Νικολαΐδης αγάπησε τρία πράγματα: τον Ολυμπιακό, το σινεμά και το λαϊκό τραγούδι». Στο σημείωμα αναφέρεται ότι ο θάνατος του Θόδωρου Νικολαΐδη σήμανε το τέλος εποχής για την παραδοσιακή δημοσιογραφία. 

Ολόκληρο το κείμενο του Φωτός των Σπορ: 
«Ο Θόδωρος Νικολαΐδης υπήρξε αναμφισβήτητα ένας χαρισματικός άνθρωπος. Είχε την τύχη να μακροημερεύσει ξεπερνώντας τα 90 χρόνια ζωής. Έκανε το «Ταξίδι στην Ιθάκη» να διαρκέσει και έφτασε στον προορισμό του ακούραστος σαν έφηβος. Ο θάνατός του σαν σήμερα πριν από τέσσερα χρόνια ήταν για πολλούς «τέλος εποχής» για την παραδοσιακή δημοσιογραφία και η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσε κανείς να εντοπίσει συνεχιστές του στο σύγχρονο τοπίο της ενημέρωσης. Για εμάς ήταν απλά η απώλεια ενός πολυαγαπημένου προσώπου κι από όσα τον χαρακτήριζαν και τον κρατούν ζωντανό στη μνήμη μας ξεχωρίζουμε τον μελωδικό ήχο της φωνής του, όταν τραγουδούσε μόνος του. Παιδί του λαϊκού πολιτισμού, σε μια εποχή για την Ελλάδα, ο Θόδωρος Νικολαΐδης αγάπησε τρία πράγματα: τον Ολυμπιακό, το σινεμά και το λαϊκό τραγούδι. Οι προτιμήσεις του αποτυπώθηκαν στις σελίδες του «ΦΩΤΟΣ», ειδικά τις πρώτες δεκαετίες. Όσοι τον διάβαζαν τότε, θα θυμούνται όχι μόνο το πάθος του για ποδόσφαιρο αλλά και την κοσμική του πλευρά που φώτιζε διακριτικά τη δημοσιογραφική δράση του. Για να λέμε ακόμα σήμερα ότι ο Νικολαΐδης ήταν ένας Κύριος της δημοσιογραφίας αλλά και ένα παιδί του λαού που με την αθωότητα και την εντιμότητά του δεν μεγάλωσε ποτέ». 

Είναι ευτυχία για την οικογένεια του Θ. Νικολαΐδη, και ευλογία για τον Τύπο, ότι εξακολουθεί να υπάρχει η εφημερίδα του για να τον μνημονεύει. Κάτι που δεν έχει κερδίσει η μνήμη του Κλεομένη Γεωργαλά και όσων ίδρυσαν (Γιώργος Γεωργαλάς, Θανάσης Σέμπος) την Παμμήτειρα του αθλητικού Τύπου, την Αθλητική Ηχώ (εδώ κείμενο του 2012), που έσβησε σε άλλα χέρια, αναξιοπαθούσα. Και αυτό είναι δυστυχία για τη δημοσιογραφία και την ιστορία της.