Η (αν)αξιοπιστία των γκάλοπ και τα κλειδιά της πολιτικής στους δημοσκόπους
Πάει καιρός τώρα που η ουσία των πολιτικών εξελίξεων – «πώς πάνε τα πράγματα» στη χώρα δηλαδή – δεν διατυπώνεται από την πολιτική και τους πολιτικούς, αλλά από τους… δημοσκόπους και τα γκάλοπ.
Η αξιολόγησή της κυβερνητικής δράσης – από την αντιπολίτευση και λοιπούς παράγοντες του δημοσίου βίου παρακάμπτεται. Τη θέση τους παίρνουν «πίτες» και «κολώνες», που διαμορφώνουν «εργαστηριακά» καμία δεκαριά εταιρίες έρευνας κοινής γνώμης.
Παρ’ ότι ο Γάλλος συγγραφέας Νικολά Σαμφόρ έλεγε ότι «η κοινή γνώμη είναι η χειρότερη γνώμη» τα «ευρήματα» των δημοσκοπήσεων -που την αποτυπώνουν υποτίθεται – δημοσιευόμενα ορίζουν το πολίτικο κλίμα, την πολιτική συζήτηση και τις προγνώσεις για τη σύνθεση της επόμενης Βουλής…
Σε μια κοινωνία που θελει να αποτελείται από νοήμονες, όταν ανακοινώσει «εύρημα» μια δημοσκοπική εταιρία, εκλαμβάνεται ως δεδομένο, ως θέσφατο και βάση για πολιτικό διάλογο. Πριν από χρόνια ένας δημοσκόπος ανακοίνωσε ότι «βρήκε» ότι σχεδόν, οι μισοί στο «δείγμα» μια έρευνάς του πιστεύουν ότι «μας ψεκάζουν» και από τοτε το κομπόδεσαν ότι αυτό πιστεύουν οι μισοί Ελληνες.
Τα δημοσκοπικά «ευρήματα»
Όπως παλιά έλεγαν «το έγραψε η εφημεριδα» , αργότερα «το είπε η τηλεόραση», τώρα «το βρήκε η δημοσκόπηση». Με την ευκολία που «βρίσκονται» πράγματα στα χαρτιά ή στο φλυτζάνι. Το πρόβλημα είναι ότι τα δημοσκοπικά «ευρήματα» προκύπτουν σε συνθήκες πλήρους αδιαφάνειας. Αν εξαιρεθεί η «επιστημονική μέθοδος» των εταιριών- που είναι δικαίωμά τους και αφορά μόνο τους πελάτες τους- τα υπόλοιπα δεν ελέγχονται από καμία δημόσια Αρχή, ενώ προορίζονται για δημόσια κατανάλωση.
Πχ, δεν είναι γνωστό πόσο κοστίζει μια δημοσκόπηση και ποιος την πληρώνει, πού βρίσκονται τα ερωτηματολόγια -που υποτίθεται ότι- συμπληρώθηκαν, ποιος ελέγχει την εγκυρότητα της συμπλήρωσής τους και ποιος εγγυάται ότι τα ποσοστά που προβάλλονται είναι αυτά που προκύπτουν από τα ερωτηματολόγια.
- περισσότερα στο κείμενο που υπογράφει ο Γιώργος Λακόπουλος στο ieidiseis ΕΔΩ
