Μια προηγούμενη απεργία τού κλάδου μας (νομίζω η προτελευταία), είχε καταλήξει σε οπερέτα: άλλες εφημερίδες δεν εκδίδονταν, άλλες κυκλοφορούσαν αγνοώντας τις Ενώσεις Τύπου και κάποιες τρίτες έφταναν στα περίπτερα με άδεια των συνδικάτων. Το τέλειο μιντιακό αλαλούμ.
Οι ραδιοσταθμοί σίγησαν δημοσιογραφικά, οι κατ’ εξακολούθηση απεργοσπάστες (που έχουν..
ταπετσάρει τους τοίχους των γραφείων τους με εύφημους μνείες ανυπακοής στα συνδικάτα και τετράποδης υπακοής σε εξουσιαστές) δουλεύουν κανονικά, και μια μεγάλη μερίδα από το πόπολο, με τη διαλυμένη ζωή και τον κονιορτοποιημένο εγκέφαλο από τους τουρκικούς πυραύλους τύπου «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής» λέει, «τι καλά που δεν έχει ειδήσεις, ησυχάζει το κεφάλι μας». (Όχι βέβαια πως οι περισσότερες ενημερωτικές εκπομπές δεν αξίζουν αυτήν την απαξίωση).
Και τελικά; Κάποιος νόμος που ξεσκίζει πάλι τους ανθρώπους του Τύπου και πυροβολεί τα ταμεία τους, περνάει σε ένα άσχετο νομοσχέδιο.
Ποια απεργία και ποιο αποτέλεσμα; Εξάλλου ό,τι θέλεις να μάθεις το βρίσκεις στα σάιτ με τα πληρώματα γαλέρας που αντιγράφουν άλλα σάιτ με πληρώματα απεργοσπαστών. Έτσι, αυτοί ό,τι θέλουν θα το πετύχουν, παντού και όχι μόνο στο Μέσα Ενημέρωσης. Και μετά θα βγάζουν τη γλώσσα, θα τεντώνουν το μεσαίο δάχτυλο, θα κατεβάζουν τα χέρια στα αχαμνά και θα λένε (μαζί με το «αυτά θα πάρετε») «Απεργία εσείς; Χεστήκαμε εμείς»!
- από το harddog
