Όλο και περισσότερο φαίνεται ότι κλονίζεται η εμπιστοσύνη των Ελλήνων στους θεσμούς με τις απανωτές κρίσεις οικονομική και υγειονομική που διαδέχτηκαν η μια την άλλη να φουντώνουν τις θεωρίες συνωμοσίας και την ελληνική κοινωνία να βρίσκεται μπροστά σε έναν διογκούμενο αρνητισμό χωρίς εξαιρέσεις που συμπεριλαμβάνει από τον κορονοιό και τα εμβόλια μέχρι την... απογραφή.
Αντιμέτωπη με μία μετάλλαξη, η οποία έως τώρα εμφανίζει ανησυχητική μεταδοτικότητα χάνει και την τελευταία ελπίδα της να ξεμπλέξει σύντομα με τον εφιάλτη του κορονοιού, ενώ την ίδια στιγμή δεν είναι λίγοι εκείνοι που τοποθετούν κάτω από την ομπρέλα των «ψεκασμένων» κάθε διαφορετική άποψη από τους απλούς σκεπτικιστες μέχρι τους αυτοαποκαλούμενους θεματοφύλακες του Συντάγματος και τους Ελληνες αυτόχθονες.
Στο τοπίο αυτό φαίνεται ότι δύο χρόνια επέλασης της πανδημίας ήταν αρκετά ώστε ένα υπολογίσιμο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας να περάσει από την αμφισβήτηση του ιού στον ιό της αμφισβήτησης σχεδόν για τα πάντα. Από τον κορονοιό και τα εμβόλια μέχρι την την επιστήμη, αλλά και τους θεσμούς σχεδόν συνολικά με την εξαίρεση για τους περισσότερους του δημόσιου συστήματος υγείας.
Το μοτίβο δεν είναι καινούριο ούτε ελληνικό. Η απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στην πανδημία παρά το γεγονός ότι η τελευταία φαίνεται να λειτούργησε καταλυτικά γι΄αυτό. Ειδικά στην Ελλάδα ήταν παρούσα και γιγαντωνόταν και στα χρόνια της οικονομικής κρίσης – ενώ ως πρόβλημα συζητείται διεθνώς εδώ και αρκετά χρόνια.
- απόσπασμα από κείμενο της Μαρίας Λιλιοπούλου στο ethnos.gr (ολόκληρο ΕΔΩ)
