Ο υπογράφων έχει τιμηθεί από το “Ίδρυμα Μπότση”. Το 2009 μοιράσθηκα με τον Νίκο Ξυδάκη, το βραβείο πολιτικής αρθρογραφίας ‘Χρήστος Πασσαλάρης’. Για την “επιτυχημένη και σφαιρική ανάλυση της πολιτικής επικαιρότητας”.
Το “επιτυχημένη” ήταν καλό ως επιχείρημα στους εργοδότες μας -την Καθημερινή και τον Ελεύθερο Τύπο των Αγγελόπουλων. Το “σφαιρική” μπορούσε να ισχύει μόνο αν το έβλεπε κανείς ..πακέτο: ο καθένας ξεχωριστά, είχε διαφορετική οπτική …”σφαιρικότητας”.
Κάνεις δεν πρόσεξε ότι δεν ήταν λογικό να παίρνουμε μαζί με τον Νίκο -εξαιρετικό σχολιαστή, που αργότερα μπήκε στην πολιτική- το ίδιο βραβείο “σφαιρικότητας”.
Βγάλαμε ωραίες φωτογραφίες, πήραμε και από μια επιταγή 1500 ευρώ και όλα καλά. Δεν ήταν όμως εμφανές -και δεν είναι συνήθως- το συγκεκριμένο κριτήριο και το χρονικό διάστημα βράβευσης:
-Συνολικά ο επαγγελματικό βίος, ή μια επιτυχία τον τελευταίο χρόνο. Παρότι τα χαρτιά του Ιδρύματος αναφέρουν το δεύτερο: “των καλυτέρων κατά το έτος δημοσιογραφικών επιτυχιών…”.
Η “επιλογή των βραβευόμενων ανήκουν εις την ελευθέραν κρίσιν” της διοίκησης του Ιδρύματος. Η οποία όμως εξαντλείται σε γενικότητες και δεν τεκμηριώνει τη βράβευση -ώστε να αναδειχθεί και το περιεχόμενό της. Εκτός αν τεκμηριώνεται μόνη της.
- απόσπασμα από κείμενο που υπογράφει ο Γιώργος Λακόπουλος στο Ανοιχτό Παράθυρο (ολόκληρο ΕΔΩ)
