Το ποιους καλούν τα κανάλια για να μιλήσουν, ποιους εμπιστεύονται για περισπούδαστες αναλύσεις (μόνιμα μάλιστα), σε ποιους δίνουν μικρόφωνο και εικόνα, ποια πάνελ σχηματίζουν και με ποιους φωνακλάδες, ποιους επίμονα προβάλλουν, είναι στοιχεία που καθορίζουν το βαθμό της κλίμακας από το σοβαρότητα στο ένα μέρος έως τη γελοιότητα στο άλλο. Συχνά το σημείο αναφοράς βρίσκεται πολύ κοντά στο δεύτερο μέρος. Και γι' αυτό δεν φταίνε οι δημοσιογράφοι που βγαίνουν στο «γυαλί» ή εκείνοι που βρίσκονται πίσω από τις κάμερες. Εκτός από όσους κάνουν κάποιες επιλογές. Και τους οποίους βαραίνει η ευθύνη για την έλλειψη σοβαρότητας.
Στους τελευταίους περιλαμβάνονται και εκείνοι που έχουν κάποιες αστείες «δημοσιογραφικές» ιδέες. Όπως αυτός που σε βραδινό δελτίο της Δευτέρας, σκαρφίστηκε να εικονοποιήσει ρεπορτάζ για ληστεία σε σπίτι στην Κηφισιά βάζοντας κάποιον δικό του να σκαρφαλώνει σε καγκελόπορτα και η κάμερα εστίαζε στα πόδια του, που σιγά σιγά ανέβαιναν. Αυτό το πλάνο της υποτιθέμενης αναπαράστασης τοποθετείται στην άκρη της γελοιότητας.
- από το harddog
