Χθες έγινε μια πολύ ουσιαστική κουβέντα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Οχι στη Βουλή. Στο ραδιόφωνο. Αφορμή ήταν η εξαιρετική ανακοίνωση των καθηγητών του Ηρακλείου που ανέδειξαν μια “κρυφή” αλλά τραγική διάσταση του σκανδάλου. Που μίλησαν για εκείνους τους μαθητές τους, που στο όνομα του εύκολου πλουτισμού παραγράψανε το δικαίωμά τους στη μόρφωση.
Τα “χαμένα παιδιά” του νησιού που κάποιοι (οι γονείς τους συνήθως) τα πήραν απ’ το χεράκι και τα οδήγησαν σε ένα πολιτικό γραφείο, ώστε με διάφορες μεθοδεύσεις να ενταχθούν σε ευρωπαϊκά προγράμματα και να εκταμιεύουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως, χωρίς να κουνάνε ούτε το δαχτυλάκι τους.
Το κείμενο είναι εξαιρετικό και πάει πολύ πιο πέρα από τις συνήθεις συνδικαλιστικές ανακοινώσεις. Ακουμπάει ακριβώς στην καρδιά του προβλήματος του πελατειακού κράτους, περισσότερο νομίζω απ’ ότι όλες οι ομιλίες των αρχηγών σήμερα στη Βουλή.
Θα παραμένουν πάντα αμείλικτα τα ερωτήματα των παιδιών:
«Και γιάντα να διαβάζω δάσκαλε, για να καταντήσω σαν κι εσένα;». (Θα μπορούσες να βάλεις κι άλλα όπως «Γιάντα να διαβάζω δάσκαλε, για να έρθει ένα μαϊμούνι σαν τον Λαζαρίδη να γίνει επιστημονικός συνεργάτης από το παράθυρο και ‘γω να καταλήξω επιστήμονας – ντελίβερι;)
Με τον ίδιο τρόπο διαιωνίζεται το πελατειακό κράτος. Ετσι γίνεται η Κρήτη μπλε ή πράσινη ή ό,τι άλλο χρώμα ανάλογα ποιος έχει το… κόζι. Και τα ίδια παιδιά θα δώσουν στα δικά τους παιδιά το know how. Και να είστε σίγουροι πως όταν ένας 18χρονος βρίσκεται με καμιά τριανταριά χιλιάρικα στον λογαριασμό του κάθε χρόνο, έτσι επειδή μπορεί, δεν θα αργήσουν να έρθουν και τ’ άλλα, τα ακόμα πιο παράνομα, τα καπετανιλίκια και τα νταηλίκια.
Ακούστε τους δασκάλους των παιδιών μας. Ισως να ξέρουν καλύτερα από εμάς τις δυνατότητες που έχουν να κάνουν κάτι καλύτερο από το να γίνουν πελατάκια βουλευτικών γραφείων.
Το κείμενο είναι εξαιρετικό και πάει πολύ πιο πέρα από τις συνήθεις συνδικαλιστικές ανακοινώσεις. Ακουμπάει ακριβώς στην καρδιά του προβλήματος του πελατειακού κράτους, περισσότερο νομίζω απ’ ότι όλες οι ομιλίες των αρχηγών σήμερα στη Βουλή.
Θα παραμένουν πάντα αμείλικτα τα ερωτήματα των παιδιών:
«Και γιάντα να διαβάζω δάσκαλε, για να καταντήσω σαν κι εσένα;». (Θα μπορούσες να βάλεις κι άλλα όπως «Γιάντα να διαβάζω δάσκαλε, για να έρθει ένα μαϊμούνι σαν τον Λαζαρίδη να γίνει επιστημονικός συνεργάτης από το παράθυρο και ‘γω να καταλήξω επιστήμονας – ντελίβερι;)
Με τον ίδιο τρόπο διαιωνίζεται το πελατειακό κράτος. Ετσι γίνεται η Κρήτη μπλε ή πράσινη ή ό,τι άλλο χρώμα ανάλογα ποιος έχει το… κόζι. Και τα ίδια παιδιά θα δώσουν στα δικά τους παιδιά το know how. Και να είστε σίγουροι πως όταν ένας 18χρονος βρίσκεται με καμιά τριανταριά χιλιάρικα στον λογαριασμό του κάθε χρόνο, έτσι επειδή μπορεί, δεν θα αργήσουν να έρθουν και τ’ άλλα, τα ακόμα πιο παράνομα, τα καπετανιλίκια και τα νταηλίκια.
Ακούστε τους δασκάλους των παιδιών μας. Ισως να ξέρουν καλύτερα από εμάς τις δυνατότητες που έχουν να κάνουν κάτι καλύτερο από το να γίνουν πελατάκια βουλευτικών γραφείων.
Μάριος Διονέλλης / Πίσω Σελίδες
- διαβάστε την ανακοίνωση (ΕΔΩ) και τη συνέντευξη του καθηγητή, Λευτέρη Κουγιουμουτζή («Παιδιά σταματούν τις σπουδές τους για να ζήσουν παρασιτικά με λεφτά του ΟΠΕΚΕΠΕ») ΕΔΩ
