«Τα 600 χιλιάδες ευρώ προς το Μέγαρο Μουσικής δεν είναι μέρος συνωμοσίας του Αλ. Τσίπρα με τον ΔΟΛ, όπως διατείνονται οι συνήθεις συνωμοσιολόγοι, αλλά η δόση της τακτικής επιχορήγησης προς το Μέγαρο, στο πλαίσιο της επιβαλλόμενης εκτέλεσης του τακτικού προϋπολογισμού για το 2015, ψηφισμένου από την προηγούμενη Βουλή». Aυτό δηλώνει μέσω του λογαριασμού του στο facebook ο υπουργός Πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης με αφορμή σχετικές καταγγελίες για «ανίερες συμμαχίες» και προεκλογικό «αλισβερίσι» ΣΥΡΙΖΑ με το συγκρότημα Λαμπράκη (ΕΔΩ και ΕΔΩ).
Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της ανάρτησης του Ν. Ξυδάκη στο fb:
The Μegaron conspiracy
Δεν απαντώ στην κ. Ραχήλ Μακρή. Απαντώ στους καλόπιστους και νουνεχείς πολίτες.
Τα 600 χιλιάδες ευρώ προς το Μέγαρο Μουσικής δεν είναι μέρος συνωμοσίας του Αλ. Τσίπρα με τον ΔΟΛ, όπως διατείνονται οι συνήθεις συνωμοσιολόγοι, αλλά η δόση της τακτικής επιχορήγησης προς το Μέγαρο, στο πλαίσιο της επιβαλλόμενης εκτέλεσης του τακτικού προϋπολογισμού για το 2015, ψηφισμένου από την προηγούμενη Βουλή.
Κατά τα λοιπά: Πράγματι, εξακολουθεί να υπάρχει η εκκρεμότητα του Μεγάρου. Πώς, δηλαδή, θα περάσει στην κυριότητα του Δημοσίου η (κτιριακή) περιουσία του οργανισμού, και το Δημόσιο θα συνεχίσει να εξυπηρετεί τα δάνεια του Μεγάρου, όχι ως εγγυητής αλλά ως πρωτοφειλέτης, δηλαδή ιδιοκτήτης. Φυσικά η εκκρεμότητα είναι μία από πολλές που κληροδότησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Η τακτοποίηση αυτής της εκκρεμότητας, μια νομική και πολιτική πράξη, στην οποία αναμιγνύεται κυρίως ο υπουργός Οικονομκών, δυστυχώς δεν κατέστη δυνατή στο θυελλώδες επτάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Η υπεραπασχόληση του εκάστοτε υπουργού Οικονομικών στην επίπονη διαπραγμάτευση δεν μας επέτρεψε να ολοκληρώσουμε τη μεταβίβαση και το νέο νομικό σχήμα. Ως εκ τούτου παρατείναμε τη μεταβατική περίοδο για ένα τρίμηνο.
Δεν εδόθη καμία χάρη και καμία χρηματοδότηση πέραν των προβλεπομένων από τον νόμο και τον τακτικό προϋπολογισμό.
Σε κάθε περίπτωση, η νομική επεξεργασία έχει προχωρήσει σε τελικό στάδιο, θα μπορούσε να ολοκληρωθεί εντός Σεπτεμβρίου αν υπήρχε Βουλή, και δέσμευσή μας εξακολουθεί να αποτελεί μια λύση για το Μέγαρο προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και της σύγχρονης πολιτιστικής παραγωγής.
Τα υπόλοιπα είναι άναρθρες κραυγές.
