Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης
Στην ιστορία του ελληνικού Τύπου υπάρχουν δύο μεγάλες απεργίες. Η πρώτη έγινε το 1975, από τους δημοσιογράφους, με αίτημα την υπογραφή συλλογικής σύμβασης. Πέρα από τη δικαίωση, προϊόν αυτής της απεργίας ήταν η «Ελευθεροτυπία». Η δεύτερη έγινε το 1980, από τους τεχνικούς, όταν οι εφημερίδες πέρασαν από τη λινοτυπία στη φωτοσύνθεση. Από αυτήν την απεργία προέκυψε η «Αυριανή».
Και οι δύο απεργίες είχαν σαφή στόχο και ξεκάθαρο διεκδικητικό πλαίσιο. Οι εργαζόμενοι στάθηκαν απέναντι στους εργοδότες τους απαιτώντας καλύτερες αμοιβές και βελτίωση της θέσης τους στο περιβάλλον της συγκεκριμένης αγοράς.
Ο κλάδος πέρασε τριάντα υπέροχα χρόνια. Διογκώθηκε σε εξωπραγματικό επίπεδο με επενδύσεις πέρα από κάθε επιχειρηματική λογική -οι περισσότερες για να εξυπηρετήσουν παράλληλες..
δραστηριότητες. Η ευημερία των δανεικών οδήγησε σε τεράστια άνοδο της διαφημιστικής δαπάνης, δηλαδή σε μεγάλες εισπράξεις αγγελιόσημου, του πόρου που ενισχύει την ιατροφαρμακευτική και επικουρική περίθαλψη των ανθρώπων του Τύπου. Κάπως έτσι, στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας υπήρχαν πολλά και καλά «μαγαζιά» που πλήρωναν κάθε 1η και 15η του μήνα. Το Ταμείο κάλυπτε ως και δαπάνη για γυαλιά ηλίου, τα παιδιά μας ήταν… περιζήτητα στις κατασκηνώσεις και κάθε Χριστούγεννα τους χαρίζαμε μία υπέροχη γιορτή. Παρόλα αυτά, οι δημοσιογράφοι συνέχιζαν και στα καλά χρόνια να παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά πρόωρων θανάτων, διαζυγίων και διαταραχών που συνδέονται το άγχος.
Οταν τελείωσαν τα «ψέματα», τελείωσαν και οι θέσεις εργασίας εκείνων που είχαν προσληφθεί για να τα γράφουν. Η διαφημιστική δαπάνη κατέρρευσε και ο κλάδος έζησε καταστροφή αντίστοιχη εκείνης που πέρασαν οι εργαζόμενοι των κλωστηρίων. Σήμερα ακόμα και κραταιές επιχειρήσεις του Τύπου αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις μισθολογικές υποχρεώσεις τους. Σοβαροί και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι είναι άνεργοι ή ψάχνουν ένα μεροκάματο με μπλοκάκι. Η ποιότητα της υγειονομικής περίθαλψης υποχωρεί συνεχώς. Και ο ΕΔΟΕΑΠ, το ταμείο υγειονομικής περίθαλψης και επικουρικής ασφάλισης, απειλείται με κλείσιμο. Μιλάμε για κανονικό λουκέτο έτσι και καταργηθεί το αγγελιόσημο. Κλείνει, κατεβαίνουν ρολά.
Στην ιστορία του ελληνικού Τύπου υπάρχουν δύο μεγάλες απεργίες. Η πρώτη έγινε το 1975, από τους δημοσιογράφους, με αίτημα την υπογραφή συλλογικής σύμβασης. Πέρα από τη δικαίωση, προϊόν αυτής της απεργίας ήταν η «Ελευθεροτυπία». Η δεύτερη έγινε το 1980, από τους τεχνικούς, όταν οι εφημερίδες πέρασαν από τη λινοτυπία στη φωτοσύνθεση. Από αυτήν την απεργία προέκυψε η «Αυριανή».
Και οι δύο απεργίες είχαν σαφή στόχο και ξεκάθαρο διεκδικητικό πλαίσιο. Οι εργαζόμενοι στάθηκαν απέναντι στους εργοδότες τους απαιτώντας καλύτερες αμοιβές και βελτίωση της θέσης τους στο περιβάλλον της συγκεκριμένης αγοράς.
Ο κλάδος πέρασε τριάντα υπέροχα χρόνια. Διογκώθηκε σε εξωπραγματικό επίπεδο με επενδύσεις πέρα από κάθε επιχειρηματική λογική -οι περισσότερες για να εξυπηρετήσουν παράλληλες..
δραστηριότητες. Η ευημερία των δανεικών οδήγησε σε τεράστια άνοδο της διαφημιστικής δαπάνης, δηλαδή σε μεγάλες εισπράξεις αγγελιόσημου, του πόρου που ενισχύει την ιατροφαρμακευτική και επικουρική περίθαλψη των ανθρώπων του Τύπου. Κάπως έτσι, στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας υπήρχαν πολλά και καλά «μαγαζιά» που πλήρωναν κάθε 1η και 15η του μήνα. Το Ταμείο κάλυπτε ως και δαπάνη για γυαλιά ηλίου, τα παιδιά μας ήταν… περιζήτητα στις κατασκηνώσεις και κάθε Χριστούγεννα τους χαρίζαμε μία υπέροχη γιορτή. Παρόλα αυτά, οι δημοσιογράφοι συνέχιζαν και στα καλά χρόνια να παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά πρόωρων θανάτων, διαζυγίων και διαταραχών που συνδέονται το άγχος.
Οταν τελείωσαν τα «ψέματα», τελείωσαν και οι θέσεις εργασίας εκείνων που είχαν προσληφθεί για να τα γράφουν. Η διαφημιστική δαπάνη κατέρρευσε και ο κλάδος έζησε καταστροφή αντίστοιχη εκείνης που πέρασαν οι εργαζόμενοι των κλωστηρίων. Σήμερα ακόμα και κραταιές επιχειρήσεις του Τύπου αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις μισθολογικές υποχρεώσεις τους. Σοβαροί και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι είναι άνεργοι ή ψάχνουν ένα μεροκάματο με μπλοκάκι. Η ποιότητα της υγειονομικής περίθαλψης υποχωρεί συνεχώς. Και ο ΕΔΟΕΑΠ, το ταμείο υγειονομικής περίθαλψης και επικουρικής ασφάλισης, απειλείται με κλείσιμο. Μιλάμε για κανονικό λουκέτο έτσι και καταργηθεί το αγγελιόσημο. Κλείνει, κατεβαίνουν ρολά.
