Τις τελευταίες μέρες βλέπω αρκετές αναρτήσεις στο fb σχετικές με τη δημοσιογραφική δεοντολογία, με διάφορες αφορμές. Έτσι, θέλησα να ρίξω μια ματιά στις «ξεχασμένες» «Αρχές δεοντολογίας δημοσιογραφικού επαγγέλματος» και στο Καταστατικό της ΕΣΗΕΑ.
Τα αναζήτησα, λοιπόν, στο site της ΕΣΗΕΑ και όντως τα βρήκα, αλλά θα περίμενα να είναι σε πιο εμφανή θέση, ίσως με ένα banner, ώστε να τονίζεται η σημασία που έχουν για τη δημοσιογραφία και να είναι πιο ευδιάκριτα για τον πολίτη, που θα τα αναζητήσει.
Ας είναι! Όπως και να έχει παρουσιάζει ενδιαφέρον να θυμηθούμε (ή να γνωρίζουμε) μερικές από τις βασικές «Αρχές δεοντολογίας δημοσιογραφικού επαγγέλματος», ώστε να κρίνουμε αβίαστα συμπεριφορές. Παραθέτω ορισμένες:
«Ο δημοσιογράφος δικαιούται και οφείλει:
- Να θεωρεί πρώτιστο καθήκον του προς την κοινωνία και τον εαυτό του τη δημοσιοποίηση όλης της αλήθειας.
- Να θεωρεί προσβολή για την κοινωνία και πράξη μειωτική για τον εαυτό του τη διαστρέβλωση, την απόκρυψη, την αλλοίωση ή την πλαστογράφηση των πραγματικών περιστατικών. (…)\
- Να μεταδίδει την πληροφορία και την είδηση ανεπηρέαστα από τις προσωπικές πολιτικές, κοινωνικές, θρησκευτικές, φυλετικές και πολιτισμικές απόψεις ή πεποιθήσεις του» (άρθρο 1)
- Να αντιμετωπίζει ισότιμα τους πολίτες, χωρίς διακρίσεις εθνικής καταγωγής, φύλου, φυλής, θρησκείας, πολιτικών φρονημάτων, οικονομικής κατάστασης και κοινωνικής θέσης» (άρθρο 2).
«Η διαφάνεια στις οικονομικές σχέσεις αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της αξιοπιστίας, του κύρους και της επαγγελματικής αξιοπρέπειας του δημοσιογράφου, ο οποίος οφείλει:
α. Να μην επιδιώκει και να μη δέχεται αμοιβή για δημοσιογραφική εργασία από απόρρητα κονδύλια κρατικών υπηρεσιών και δημόσιων ή ιδιωτικών οργανισμών.
β. Να μην επιδιώκει και να μη δέχεται αργομισθία ή έπ’ αμοιβή θέση συναφή με την ειδικότητά του σε Γραφεία Τύπου, δημόσιες υπηρεσίες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις, που θέτει εν αμφιβόλω την επαγγελματική αυτονομία και ανεξαρτησία του».
Τα συμπεράσματα δικά σας...
Σταύρος Μαλαγκονιάρης (fb)
