Μια ακόμα απεργία δημοσιογράφων και εργαζομένων στην Ενημέρωση. Άλλη μια προσπάθεια να βελτιωθούν τα εργασιακά τους δεδομένα. Μια προσπάθεια που κοστίζει στον καθένα. Κοστίζει «μεροκάματα». Με αφορμή τη νέα κινητοποίηση θυμηθήκαμε μια ανάρτηση του Δημήτρη Σούλτα στα σόσιαλ, με αφορμή την απεργία του περασμένου Μαρτίου. «Επί 16 χρόνια κάνουμε σποραδικά 24ωρες απεργίες και το μόνο απτό αποτέλεσμα είναι ότι έχουμε χάσει καναδυό μισθούς. Πέραν τούτου ουδέν», έγραφε δηλώντας ταυτόχρονα ότι απεργεί πάντα, ότι δεν έχει σπάσει απεργία –ούτε πρόκειται να το κάνει. Και συμπλήρωνε: «Η επόμενη 24ωρη μετά από 4-5 μήνες; Πόσα χρόνια θεωρούν οι συνδικαλιστές μας ότι πρέπει να "προειδοποιούμε"; 20 χρόνια; 30 χρόνια; 50 μήπως; Ποια ακριβώς είναι η στρατηγική;»
Αναζητήσαμε εκείνο το σύντομο κείμενο και το αναδημοσιεύουμε τώρα, που υπάρχει άλλη μια 24ωρη:
«Σήμερα οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ απεργούν. Απεργώ και εγώ, δεν έχω σπάσει ούτε πρόκειται ποτέ να σπάσω απεργία, ακόμα και αν διαφωνώ. Αλλά... υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια ένα μεγάλο "αλλά". Στο χώρο έχει να υπογραφεί συλλογική σύμβαση από το 2009. Επί 16 χρόνια κάνουμε σποραδικά 24ωρες απεργίες και το μόνο απτό αποτέλεσμα είναι ότι έχουμε χάσει καναδυό μισθούς. Πέραν τούτου ουδέν. Η 24ωρη απεργία έχει την έννοια της προειδοποίησης και πρέπει να είναι μέρος μιας στρατηγικής. Ωραία κάνουμε την 24ωρη και οι εργοδότες αδιαφορούν. Μετά τι; Η επόμενη 24ωρη μετά από 4- 5 μήνες; Πόσα χρόνια θεωρούν οι συνδικαλιστές μας ότι πρέπει να "προειδοποιούμε"; 20 χρόνια; 30 χρόνια; 50 μήπως; Ποια ακριβώς είναι η στρατηγική; Η στρατηγική είναι ότι δεν υπάρχει στρατηγική. 24ωρες στη χάση και στη φέξη για να αισθάνονται κάποιοι ότι έκαναν το καθήκον τους. Επιτέλους ένας επαγγελματικός χώρος δεν μπορεί θυμίζει Ζήκο. "Μαλώνς ρε; Μαλώνς; Α, μαλώνς! Ε τώρα δε μαλώνω εγώ. Στην έσκασα". Νισάφι πια».
Η απεργίες πάντως πυκνώνουν. Είναι συχνότερες. Τη σημερινή ακολουθεί και άλλη, μέσα στον Ιούνιο. Υπάρχει στρατηγική; Προφανώς. Για να δούμε...
- από το harddog
